Antaris Project; 5 dagen zweven lang 's werelds oudste vliegveld

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Vier jaar geleden kwam ik in contact met de wereld van Goa festivals, had deze dingen al langer in het vizier maar om daar nu als buitenstaander helemaal in je eentje naar toe te gaan was ook wat. Tijdens mijn eerste kennismaking was ik verwondert over de diversiteit aan mensen, de verschillende leeftijden en levenswijze. Dat jaar ontmoete ik ook Jascha en Saskia, een Duits stelletje welke net terug waren van een rondreis in Schotland met hun auto waar ze zonnebloemolie ingooide. Sindsdien zijn we bevriend geraakt en ontmoeten we elkaar ieder jaar op 1 of meerdere goa festivals.

Dit jaar troffen we ons voor het eerst op Antaris Project. Dit festival bestaat al 18 jaar en vind plaats in het Noorden van Duitsland langs 's werelds oudste vliegveld, een rit van circa 650km. De dagen voor vertrek regende het pijpenstelen wat de voorpret toch enigszins temperde. Zo'n takke eind rijden en dan 5 dagen met een lekke tent in de regen gaat op den duur toch vervelen. Ik wil buiten zijn, genieten van de mensen, de zon, de natuur, de vrijheid, de weidsheid van het landschap en de muziek

Afgelopen donderdagmorgen vertrok ik dan eindelijk. Weg uit dit benauwde appartement, weg uit dit benauwde land. Even vijf dagen helemaal afgezonderd in een eigen wereldje. 8:30 uur; Mijn auto is geladen en ben er klaar voor, de regen kletst tegen mijn voorruit en ik draai met een bevrijdend gevoel mijn sleutel om. Terwijl ik langzaam de afrit afreed richting het verre Noorden werd ik warm van binnen en verscheen er een brede lach op mijn gezicht.

Mijn Duitse kampeermaatjes waren al daar in de buurt aan het kamperen en zouden ervoor zorgen dat we ongeveer tegelijk daar aan zouden komen. Op de heenweg nog snel ergens in de buurt van Almelo naar een sloper om een onderdeel voor mijn auto op te halen en hup de grens over. De korte nacht begon op de heenweg zijn tol te eisen en moest vaak een bakkie koffie drinken om niet in slaap te vallen. De rit leek eindeloos te duren maar dan eindelijk de afrit van de snelweg.

De laatste 80 km gaan over binnenwegen door het uitgestrekte en glooiende platteland. Dorpjes vaak niet meer dan 4 straten met daaraan oude en vervallen idyllische huisjes. Hier groeit het gras nog tot aan de straat en staan er nog fruitbomen in de tuin. Soms rijdt je 15 km en kom je geen dorpje of auto tegen, alles is vervallen en ziet er min of meer troosteloos uit. Maar juist dit geeft het gebied voor mij zijn schoonheid op één of andere manier. Het is net of mens en natuur hier meer in harmonie is, alhoewel er geen droog brood te verdienen valt. Ik heb me laten vertellen dat het gebied voorheen DDR was en dat er voorheen alleen maar landbouw was. Min of meer de graanschuur van het DDR, maar vooral veel armoede onder de plaatselijke bevolking.

Misschien wel vanwege deze redenen zijn er een groot aantal van dit soort festivals te vinden in dit gedeelte van Duitsland. Als je de kalender er op naslaat kun je bijna de hele zomer van festival naar festival trekken. Donderdag gaat de camping vaak open en dinsdag vertrekken. Op woensdag ga je naar een gewone camping, je doet je inkopen en je wast je wasje om vervolgens donderdag naar het volgend festival te trekken. Velen zullen dat ook ongetwijfeld doen. De lokale bevolking pikt haar graantje mee hierdoor. De lokale brandweer en Rode Kruis heeft wat extra's te verteren en vinden het volgens mij ook een heerlijke afwisseling in het vrij suffe bestaan aldaar.

De lokale politie rijdt er een keer rond maar daar is ook alles mee gezegd. De brandweer rijdt rondjes en waakt over ons. Wanneer er weer een stuk vuurwerk afgestoken wordt laten ze hun sirene een keer horen omdat het niet mag maar stiekem vinden ze het ook gewoon vet. Overdag vullen ze jerrycans en flessen van bezoekers en standjes met drinkwater. Als het heet is maken ze een watergordijn zodat mensen kunnen afkoelen. De eigen security loopt rond puur en alleen op zoek naar mensen die misbruik maken, een gevaar voor anderen of zichzelf zijn voor de rest laten ze je met rust. Hier ben je weer gewoon mens met vrijheden. Hier ben je welkom om een paar dagen te genieten zolang je dat maar met respect voor anderen doet en niet gaat autorijden.

Na een rit van 10,5 uur kwam ik dan eindelijk aan bij de entree, het was rond 19:00 uur en de velden voor het festivalterrein was al aardig gevuld met kampeerders. Erg jammer was dat de meters hoge vlaggen aan weerszijden van de weg naar de camping er niet stonden. Als je daar doorheen reed was het net een gateway to heaven, een rit naar een andere wereld. Uit ervaring wist ik dat Jascha ergens achteraan zou staan en zocht naarstig naar een grote brandweerwagen. Dit zou niet zo moeilijk moeten zijn zo'n groot rood geval, ware het niet dat Jascha er inmiddels een grote voortent aan heeft staan. Op de kop getikt via de website van een Nederlandse kampeerzaak, lang leve internet. Na een hartelijke begroeting volgde uiteraard het onoverkomelijke eerste fles bier van Duitse bodem om het wederzien te beklinken. Inmiddels hadden zij ook al contact gelegd met onze uit Berlijn afkomstige buurvrouw en later zou nog een vriend van Jascha aansluiten bij ons kampement.

Op nog geen 50 meter van de nog redelijk rustige camping ligt het oudste vliegveld van de wereld. Het vliegveld bestaat uit een grasbaan van circa 500 meter alwaar Otto Lilienthal als eerste mens op aarde het luchtruim verkoos.

In 1891 maakte hij voor het eerst een zweefvlucht van meer dan 25 meter. In 1893 maakte hij al glijvluchten van 250 meter en in 1896 maakte hij zijn eerste vlucht met een dubbeldekker. Bron: Wikipedia

Achter ons had een groep Nederlanders zich genesteld die net zoals ik dit ervaren als een kleine vakantie. Ik houdt wel van kamperen maar op een normale camping heb je niet deze vrijheid. Daarnaast is er animatie vanaf 18 jaar i.p.v. animatie tot 16 jaar, en dat 72 uur non-stop. Op de camping lekker chillen en wanneer je zin hebt in dansen of chillen op het festival dan loop je er gewoon heen.

Gedurende de dag merk je dat er grofweg twee shiften zijn. Je hebt de nachtmensen die de hele nacht doortrekken en de rest van de dag liggen te puffen in een bloedhete tent. Deze komen ook pas weer tot leven wanneer het donker begint te worden. En je hebt de dagmensen, die over het algemeen wat oudere bezoekers en/of verstandige jongeren ;). Deze gaan niet diep in de nacht naar bed, staan 's morgens op en hebben hun nachtrust gehad.

Vrijdag om 6:00 uur wakker, fuck weer een leeglopend luchtbed. Kan nou niemand een fatsoenlijk ding maken wat niet leegloopt, heb ik best geld voor over. Zo kost het ook handen vol geld en mijn nachtrust. Hmmm dat wordt weer halverwege de nacht pompen en weer pitten de komende 5 nachten. Rond een uur of 9:00 is het wel tijd om de dag te beginnen. Bij dit ritueel hoort water koken en koffie opschenken en met een dampende bak koffie de dag wakker zien worden. Vandaag ook maar door het stormachtige weer was het toch anders dan ik graag zou zien. Maar niet getreurd we hebben de voortent aan de bus en halve liters bier.

De dagen daarna verlopen een beetje hetzelfde. Je wordt wakker omdat de tent te warm wordt, het is een uur of negen. Terwijl je naar een Dixie loopt zie je in de verte de ochtendzon de horizon al oranje/geel oplichten. Je hoopt dat de Dixies begaanbaar zijn voor je grootte boodschap. Loopt terug naar je tent met de zon in je ogen en komt mensen tegen die daar net zo hard van genieten. Je lacht naar elkaar en begroet elkaar, je geniet van elkaars genieten. Het übergeilste ochtendgenot is wanneer je die nacht een gruwelijke nacht beleefd hebt, een goede nachtrust genoten hebt, de Dixies schoon waren, je heerlijk hebt kunnen schijten, terug loopt met de ochtendzon op je knar met tegemoet komende engeltjes die zo lief kunnen lachen, met daarbij de gedachten aan die eerste bak koffie.

Daarna daalde ik meestal af naar het festivalterrein om met een bak koffie in mijn hand de dag wakker te zien worden. Terwijl de zon het landschap steeds verder in haar geel/oranje gloed vangt loop je langs de mainarea waar nog steeds of alweer mensen staan te dansen. Daaromheen talloze sheltertentjes die men de vorig nacht heeft geplant om uit de wind te kunnen zitten. Links en rechts vind je slapende mensen in deze tentjes terwijl de opruimvrijwilligers druk bezig zijn om het terrein te ontdoen van rondslingerend afval. De meeste stands zijn nog gesloten en alleen de bar, cocktailbar en koffie verkopers doen nu goede zaken. In het chillcafé staat een DJ al uren voor een vloer met slapende mensen te spelen. De pas ontwaakte mensen die hun koffie of chai thee komen doen beginnen langzaam te hupsen op zijn chillige beats en de DJ is blij.

Vervolgens loop ik door naar de blauwe second floor, hier wordt over het algemeen progressive psytrance gedraaid en dat is zo heerlijk op de vroege morgen. Niet alleen ik vind dat zo, ook hier weer mensen die nog of alweer aan de gang zijn. DJ's staan op de raarste tijden soms maar voor 10 mensen die aan het dansen zijn maar die artiesten staan zo te genieten als deze 10 het helemaal naar hun zin hebben.  En dan komt het mooiste moment van de dag. De zon neemt met de eerste stralen bezit van de deco boven de dansvloer en langzaam worden alle kopjes oranje geleurd door het ochtendlicht. Je ziet iedereen opleven en zich naar het zonlicht draaien. Met een enorme smile begint iedereen weer op te leven. Een half uurtje later zie je in de verte de decoratiedoeken van de main oplichten, ook deze area krijgt weer zonne-energie.

Niet al te lang daarna zie je het drukker worden, de dansvloer begint wat meer te leven. De levenloze zijn naar hun tent of vallen niet meer op tussen alle frisse mensen en een nieuwe festivaldag breekt aan. De vele eettentjes en kledingwinkeltjes openen weer hun tentzeilen en het plaatje is weer compleet. Overal zie je mensen chillen of dansen en genieten van elkaar en de dag. Aan het begin van de avond zie je het veranderen naar een party mood met een ontzettend vriendelijke vibe. Wanneer het donker wordt verandert alles in een soort van sprookje, overal zachte verlichte tentjes waar je iets kan drinken, eten of kleding kan kopen. Met wat laser en beamers worden de doeken van de deco enorm vet schouwspel van licht en beweging. 

De Dj's die er draaien zeggen mij totaal niets en goa luister ik thuis ook haast nooit, vind het dan eerder muziek die me op mijn zenuwen gaat werken. Het is ook niet dat ik zozeer voor de muziek ga alhoewel deze enorm vet kan zijn en je helemaal gek kan maken. Het is meer de manier van leven en genieten met elkaar. Ongedwongen en relaxt, wars van regeltjes en comfort. Mannelijke en vrouwelijke clubkutjes hebben hier niets te zoeken. Alle standjes, winkeltjes en eetkraampjes zijn kleine zelfstandige die gedurende het seizoen hun boterham verdienen. Geen horecamagnaten met fabrieksrommel. Alles wordt vers gemaakt recht voor je neus en is bio. Helaas ook vegetarisch ;)

De vrijdag was wat stormachtig maar zo goed als droog. Zaterdag was het strak blauw en bloedheet met een heerlijke avond en nacht. Zondag was het bewolkt met zon, in de avond wat aanhoudende regen maar die nacht was het weer droog. Die avond hebben we een gezellige avond in de voortent van Jascha en Saskia gehad, ook onze Berlijnse buurvrouw was hierbij aanwezig. Zij zouden de dag erop vertrekken dus we keuvelde wat bij terwijl de regen op de tent kletste. Nieuwe afspraken werden gemaakt en we zouden elkaar over vier weken weer treffen. Zelf had ik besloten om tot dinsdag te blijven, de maandag werd het weer goed weer en het festival duurt tot 17:00 uur. De sfeer is er dan zo extra relaxt, de vorige keer deed het echt zeer om eerder te moeten vertrekken. Daarnaast is thuis ook maar thuis, heb ik niet van deze geweldig indrukwekkende luchten en bovendien regent het daar.

Nadat ik omstreeks 14:00 uur afscheid had genomen van mijn kampgenoten die naar huis gingen nestelde ik me weer langs de dansvloer en genoot van de laatste paar uurtjes in het vrije land. En dan opeens en voor je gevoel veel te vroeg komt die hese stem van de organisator, één van de meest commerciële hippies die rondloopt denk ik zo. Deze stem betekend het einde van een geweldig weekend kamperen en de hel van een terugrit staat voor de boeg. Met lood in mijn schoenen liep ik richting mijn tentje, onderweg afscheid nemend van alles wat ik tegen kwam. Met in het bijzonder de weidse en indrukwekkende uitzicht.

Bij mijn tent aangekomen zag ik mijn kans schoon om mijn camera en statief te installeren voor een timelaps opname, de komende uren was ik aangewezen op mijn tentje. Ik besloot om mijn camera te richten met de zon mee om zo een timelaps te hebben van een donker wordende camping, wat het einde van het festival zou symboliseren. Maar de zonsondergang zelf was ook zeer indrukwekkend en heb mijn Iphone geïnstalleerd om dat te filmen. Deze zonsondergang is te zien aan het eind van het filmpje wat ik gemaakt heb. De andere timelaps moet ik nog bekijken.

Nadat het donker was geworden zat ik me toch wat te vervelen en was benieuwd of er op de camping nog wat te doen zou zijn. De camping zelf is gedurende de festival dagen gewoon rustig en niet zoals bij Nature One een wildernis van geluidsystemen. Deze rust vind ik overigens heerlijk, als je een muziekje wil da zet je zachtjes een achtergrondmuziekje aan, als je het harder wil ga je naar het festivalterrein. Helemaal vooraan de camping vond ik een kampement welke bezig was met een afterparty. Helaas werd ik helemaal gek van de muggen die met grote getallen op me afkwamen. Vlug mijn tent in achter het muskietennet.

Hier was het dat de woorden van Jascha weer door mijn gedachten gingen; "Dit gebied zou voormalig DDR zijn". Maar de twee Duitslanden zijn nu 11 jaar verenigd en vele van dit soort festivals bestaan al veel langer dan 11 jaar. Hoe kan dat dan? De DDR was toch hermetisch afgesloten? Dat heb ik tenminste altijd meegekregen op school en op TV. Hoe kunnen dan grote groepen mensen ongestoord naar de DDR gaan en in zulke vrijheid hun feestje vieren om vervolgens weer zonder problemen terug te keren naar het Westen? Deze vraag hoop ik de volgende keer beantwoord te krijgen, erg interessant. Maar voor nu lekker slapen tot het onverbiddelijke pompmoment.

De volgende dag op tijd wakker, koffie drinken en de zooi inpakken. Hoe laat het was wist ik niet, de accu van mijn auto was inmiddels leeg geraakt door oplaadmomenten, radio luister momenten en totaal nieuw voor me open- en sluit momenten. Centrale portier vergrendeling verbruikt ook stroom. Pff deze moderne tijd ook. Mijn uit Groningen afkomstige achterburen waren zo vriendelijk om me te helpen met starten. Ook zij kwamen tot de conclusie dat de voorbije dagen hun tol geëist had, ook hun accu's waren leeg. Met behulp van een oude Panda en een setje startkabels mijn wagen aan de praat gekregen. Heb de buren hartelijk bedankt voor hun hulp en begon aan mijn terugreis.

Dat dit een elf uur durende hel zou worden had ik van te voren niet overzien. Na een tijdje kwam ik erachter dat de klok van TomTom goed stond en voor de eerste keer die dag wist ik hoe laat het was. Ik was uiteindelijk rond 10:00 uur vertrokken min of meer zoals geplant. Al meteen reed ik verkeerd en stoeide met wegkomen om vervolgens totaal anders terug te rijden dan dat ik gekomen was. Het leek wel eindeloos te duren voordat ik op de snelweg kwam, ik was al uren onderweg.

Al snel merkte ik dat ik niet scherp was en slaap mij probeerde te overmeesteren. Zwaar muf met nog ruim 500km voor de boeg in je eentje. Iedere 80km bij een benzinepomp er af, blik Redbul erin, proberen wat op te frissen en weer verder. Halverwege in de buurt van Hannover zag ik het niet meer zitten en overwoog om voor die nacht ergens een hotel te nemen. Ff snel eens gekeken met mijn booking.com app maar dat ging net zoveel kosten als een kaartje voor het volgende festival. Daarnaast had ik de volgende dag een afspraak staan waarvoor ik op tijd terug moest zijn. Hmm auto op een parkeerplaats, oogjes dicht voor een powernap. Hierna mijn gasstel uit de auto een een koffie gezet en vervolgens de weg vervolgd. Een 100km verderop wat gegeten en daarna ging het wel zo lang het maar niet regende. Die autowegen in Duitsland zijn super relaxt maar als het regent zie je geen hand voor ogen, man wat heb ik een schrik gehad. Tijd voor ZOAB!

Om 21:00 uur arriveerde ik eindelijk bij mij stulpje, was in het machine, nieuwe cybervrienden aanklikken op Facebook en heeeeerlijk douchen. Die avond in een warm en droog bedje wat niet midden in de nacht opgepompt hoeft te worden. Heerlijk. De volgende dag wakker, geen zon, geen lucht, geen uitzicht, niet dansend wakker worden, geen lachende engeltjes op weg naar de wc. Maar weer gewoon zoals altijd. Nog vier weken, dan gaan we weer kamperen. Nu niet met weidse luchten maar in een sprookjesbos.